Read Σοβοφ: Ο κινούμενος ήλιος by Λέττα Βασιλείου Online

Σοβοφ: Ο κινούμενος ήλιος

"Το μικρό θήραμα αποδείχτηκε πολύ δυνατό και πολύ ύπουλο. Την είδε να μεταμορφώνεται μπροστά σε όλους με τόσο θάρρος σ' ένα λιοντάρι! Ένα γρήγορο λιοντάρι που έκανε επίθεση στις ψυχές όλων και τις υπέτασσε. Αυτό ήταν η τέχνη λοιπόν. Υπέτασσε τους πάντες με τον πιο ύπουλο τρόπο και μετά τους έβαζε στη διαδικασία της σκέψης. Όχι, η τέχνη δεν ήταν άχρηστη. Επικίνδυνη ήταν". Τ"Το μικρό θήραμα αποδείχτηκε πολύ δυνατό και πολύ ύπουλο. Την είδε να μεταμορφώνεται μπροστά σε όλους με τόσο θάρρος σ' ένα λιοντάρι! Ένα γρήγορο λιοντάρι που έκανε επίθεση στις ψυχές όλων και τις υπέτασσε. Αυτό ήταν η τέχνη λοιπόν. Υπέτασσε τους πάντες με τον πιο ύπουλο τρόπο και μετά τους έβαζε στη διαδικασία της σκέψης. Όχι, η τέχνη δεν ήταν άχρηστη. Επικίνδυνη ήταν". Τι μορφή παίρνει ο φόβος στο μυαλό του καθενός; Σκοτάδι; Θηρίο; Ερπετό; Ήχος; Αίσθηση; Όποια μορφή κι αν παίρνει, ο πυρήνας παραμένει ίδιος. Πώς φαντάζεστε μια κοινωνία φόβου; Η Λεόνα δεν χρειάζεται να τη φανταστεί. Τη βιώνει. Η άμυνα στην κοινωνία αυτή είναι το ζητούμενο. Μόνο που η Λεόνα είναι άφοβη και η άμυνα δεν είναι το χαρακτηριστικό της. Γιατί η Λεόνα γεννήθηκε για την επίθεση....

Title : Σοβοφ: Ο κινούμενος ήλιος
Author :
Rating :
ISBN : 9786188289239
Format Type : Paperback
Number of Pages : 368 Pages
Status : Available For Download
Last checked : 21 Minutes ago!

Σοβοφ: Ο κινούμενος ήλιος Reviews

  • Πάνος Τουρλής
    2019-03-31 01:14

    Ένα αλληγορικό, δυνατό, ανατρεπτικό μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας, αρκετά διαφορετικό από όλα όσα έχω διαβάσει ως τώρα. Ένα κείμενο-ύμνος για τη φιλία, την επανάσταση που φέρνουν στο μυαλό το διάβασμα και η ψυχαγωγία και ταυτόχρονα μια αστυνομικής υφής πλοκή που οποιαδήποτε περίληψη φαίνεται λίγη μπροστά στο περιεχόμενο του κειμένου. «Σοβόφ είναι μια ουσία που οι ιδιότητές της ενισχύουν το ανοσοποιητικό σύστημα, προστατεύοντάς το από κάθε μορφή ιού. Με αυτόν τον τρόπο έχουν εξαλειφθεί όλες οι αρρώστιες, ακόμα και η απλή γρίπη! Από τη γέννησή τους οι άνθρωποι έπαιρναν την ουσία Σοβόφ που ήταν ο απόλυτος εμβολιασμός. Το σώμα των ανθρώπων ήταν γερό, δυνατό και ικανό να δουλεύει ασταμάτητα για δώδεκα ή και περισσότερες ώρες. Στο σχολείο μάθαιναν πως παλιότερα τα ανθρώπινα πάθη, όπως ο θυμός, είχαν οδηγήσει τους ανθρώπους σε ακραίες μορφές βίας. Πόλεμοι και επαναστάσεις είχαν οδηγήσει τον κόσμο σε αυτοεξόντωση. Η ουσία Σοβόφ έφερε μια νέα εποχή τάξης, ηρεμίας, ειρήνης» (σελ. 79). «Όταν η ουσία Σοβόφ έγινε η βάση μιας ολόκληρης κοινωνίας, η ειρήνη ήρθε για πρώτη φορά έπειτρ από αιώνες. Οι πολίτες γνώριζαν τη θέση και την τάξη τους. Κανένας δε ζητούσε και δε διεκδικούσε κάτι παραπάνω απ’ όσα ήταν προορισμένος από την τάξη του και την ικανότητά του να έχει, είτε αυτό ήταν πλούτος είτε δόξα» (σελ. 218). Σε αυτήν την κοινωνία δρουν οι πρωταγωνιστές του μυθιστορήματος. Σε μια κοινωνία που διοικείται από ΔΣ, με μέλη αυστηρά τους πλουσίους, απογόνους των πρώτων δημιουργών αυτής της κοινωνίας, όπου η Πρώτη Κυρία, Πρόεδρος του ΔΣ και κυρίαρχος των πάντων, έχει μόνο το 50 % αλλά έχει καταφέρει να αποκτήσει κι ένα επιπλέον 5 % που της δίνει υπερψηφία. Το πώς θα το ανακαλύψετε στο μυθιστόρημα. Σε αυτήν την κοινωνία έχουν εξαφανιστεί τα βιβλία, οι Τέχνες, ο κινηματογράφος και όλοι έχουν μια ζωή ήρεμη, τρωτή, χωρίς συγκινήσεις και εξάρσεις, υπάκουοι και πιστοί στο σύστημα που τους κυβερνά. Όλοι τους όμως δε ζουν πάνω από 50 χρόνια ενώ η Πρώτη Κυρία αγγίζει πλέον τα 70. Πώς το καταφέρνει αυτό; Χμ....Η ιστορία αρχίζει με το παρελθόν της Λεόνα, μιας κοπέλας που όλοι τη θεωρούν φρικιό γιατί είναι τρομερά αδύνατη σε έναν κόσμο ευτραφών και στρουμπουλών ανθρώπων. Τη μητέρα της δεν τη γνώρισε ποτέ ενώ ο πατέρας της είναι δάσκαλος αλλά την ημέρα που αυτός πεθαίνει η κυβέρνηση τους παίρνει το σπίτι και η Λεόνα πετιέται στους δρόμους. Μέσα από διάφορα γεγονότα οδηγείται στο Νοσοκομείο της χώρας, στο Τμήμα Απροσάρμοστων, όου θα γνωρίσει με ευρηματικούς τρόπους αφήγησης τους υπόλοιπους χαρακτήρες: τον Αίαντα, που έχει ακριβώς τα ξεσπάσματα και τη συμπεριφορά του συνονόματου ήρωα της Ιλιάδας, τον τυφλό Ορφέα που παίζει κιθάρα, κάτι που δεν αρέσει στη διοίκηση του νοσοκομείου αλλά τον αφήνουν γιατί έτσι παραμένει ήρεμος, και τον Γνωσία που έχει απομνημονεύσει όλη την κλασική λογοτεχνία πριν αυτή εξαφανιστεί για πάντα. Στο πλάι τους είναι ο γιατρός Γαληνός, μέλος του ΔΣ κι αυτός αλλά με ρηξικέλευθες ιδέες και ψυχή που διψά να επέλθει επανάσταση στη χώρα γιατί η τυραννία της Σοβόφ πρέπει πια να σταματήσει. Τι θα καταφέρουν αυτοί οι τέσσερις άνθρωποι μαζί; Θα ρίξουν την κυβέρνηση; Ποιο είναι το σκοτεινό μυστικό της μητέρας της Λεόνα, της λεοντόκαρδης αυτής ψυχής; Και πώς θα επηρεάσει τη συμπεριφορά της όταν αποκαλυφθεί; Γιατί η μητέρα του Γνωσία, βιβλιοθηκάριος στη Βιβλιοθήκη της χώρας, κρατούσε κρυμμένο στο συρτάρι της ένα χαμένο αντίτυπο της Άννας Καρένινα του Τολστόι; Πού πήγαν όλα τα λογοτεχνικά βιβλία και γιατί θεωρήθηκαν απαγορευμένα; Τι απέγινε η μητέρα της Λεόνα και πώς θα εμφανιστεί ξανά στην ιστορία μας; Θα καταφέρει η Πρώτη Κυρία να διατηρήσει για πάντα την πρωτοκαθεδρία της; Πώς μπορεί μια απλή παράσταση χορού, ξεχασμένη για αιώνες, να αρχίσει να εγείρει συναισθήματα και άρα σκέψεις στο κοινό;Η κυρία Λέττα Βασιλείου είναι μια συγγραφέας που τη γνώρισα ήδη από το «Επτά καρδιές», ένα εξίσου δυνατό κείμενο, μόνο που εδώ έχει προχωρήσει πάμπολλα βήματα μπροστά! Έχει γράψει ένα βιβλίο που εφάπτεται σε όλα τα είδη: κοινωνικό, αστυνομικό, περιπέτεια, επιστημονικής φαντασίας, αλληγορικό. Σε πρώτη ανάγνωση έχουμε μια ιστορία με ανατροπές, κρυμμένα μυστικά και δραματικές εξελίξεις. Ειδικά το πρώτο μέρος και ο τρόπος με τον οποίο αποκαλύφθηκε το παρελθόν της Λεόνα ήταν μια τεράστια έκπληξη για την πραγματική θέση των χαρκατήρων μέσα στο μυθιστόρημα. Από κει και πέρα που η Λεόνα ιδρυματίζεται και αρχίζουμε να γνωρίζουμε και τους άλλους τροφίμους, η αφήγηση κλιμακώνεται από μια σχεδόν επίπεδη εξέλιξη, με την παράλληλη αφήγηση των ιστοριών των ηρώων σε ένα κρεσέντο δράσης, με γλαφυρές περιγραφές, σκληρές εικόνες και μεγάλες αλήθειες. Σε δεύτερη ανάγνωση όμως δε χόρταινα να βάζω σκέψεις στο μυαλό μου. Δεν είναι μόνο τα συναίσθηματα που πηγάζουν από την ανάγνωση του μυθιστορήματος και ο ρεαλιστικός τρόπος δράσης-αντίδρασης των γεγονότων αλλά και οι πάμπολλες μεταφορές και συμβολισμοί που ξεπηδούν από κει που δεν το περίμενα. Φανταστείτε έναν κόσμο χωρίς λογοτεχνία, ζωγραφική, χορό, κινηματογράφο και θέατρο. Δε χρειάζεται να πω άλλα, έτσι δεν είναι; Έτσι η συγγραφέας δείχνει πόσο άχρωμη, ανούσια είναι η ζωή αν δεν υπάρχει αυτή η πνευματική διέξοδος και αναζήτηση, αν σταματήσει ο κόσμος να σκέφτεται και να αντιδράει. Δε διστάζει μάλιστα να γεμίσει αυτό το υπέροχο κείμενο με σαφείς αναφορές στα κομμένα φιλιά της ταινίας «Σινεμά ο παράδεισος», στην «Ιστορία χωρίς τέλος» του Μίκαελ Έντε, σε τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι και των Queen, σε Ιάκωβο Καμπανέλλη και «Ψαλιδοχέρη». Το πώς δε μένει παρά να το ανακαλύψει ο κάθε αναγνώστης μόνος του. Γράφει η κυρία Βασιλείου: «Αυτό ήταν η τέχνη λοιπόν. Υπέτασσε τους πάντες με τον πιο ύπουλο τρόπο. Και μετά τους έβαζε στη διαδικασία της σκέψης. Όχι, η τέχνη δεν ήταν άχρηστη. Επικίνδυνη ήταν! Κι έκανε όσους δεν κατείχαν τη δύναμή της να νιώθουν ζήλια, καθαρή, απόλυτη ζήλια» (σελ. 274). Ωραία, ένα κείμενο επιστημονικής φαντασίας με αλληγορίες, η ίδια η ιστορία τι έχει να πει; Η ίδια η ιστορία αφορά ένα κορίτσι που μεγαλώνει χωρίς μάνα, άρα με ελλιπή ψυχολογική στήριξη σε μια κοινωνία χωρίς καθόλου στήριξη και αγωνίζεται να αντιμετωπίσει το άδικο και το κακό όταν την κλείνουν στο Ίδρυμα. Από κει και πέρα τα επεισόδια της ιστορίας θα τη βοηθήσουν να καταλάβει τον πραγματικό της εαυτό και ποια είναι τα όριά της όταν θιχτεί η ελευθερία, η αξιοπρέπειά της και όταν ανοίξουν οι κρουνοί της έμπνευσης και της δημιουργικότητάς της. Επιπλέον, η φιλία που συνδέει την κοπέλα με τους συγκρατούμενόυς της δείχνει πώς μπορεί αυτό το συναίσθημα να ενώσει διαφορετικά πλάσματα σε αντίξοες συνθήκες. Επ’ ουδενί το κείμενο δεν είναι δύσκολο, ούτε βαρετό, αντιθέτως, με έναν μοναδικό τρόπο όλα αυτά τα θετικά χαρακτηιρστικά έχουν ενσωματωθεί στην πορεία της αφήγησης, αποδίδονται εύλπητα, με ολοζώντανες σκηνές, ρεαλιστικούς διαλόγους και στρωτή αφήγηση. Ειλικρινά, το «Σοβόφ» είναι από τα πολύ καλά σύγχρονα μυθιστορήματα.

  • Γιώργος Καστέλλης
    2019-04-01 01:04

    Υπάρχει μια γλωσσολογικής φύσεως αντιδικία, που συναντάμε συχνά σε θεωρητικά κείμενα. Μια αντιδικία σχετικά με την ετυμολογία της λέξης «τέχνη». Πολλοι θεωρούν πως προέρχεται από το ρήμα «τίκτω» που σημαίνει γεννώ. Δεν θα μπορούσαμε να τους αδικήσουμε. Η τέχνη είναι αναμφισβήτα μια παραγωγική διαδικασία και η αντιστοιχία της με την διαδικασία του «τοκετού» προφανής. Πόσες φορές δεν ακούμε καλλιτέχνες άλλωστε, να αναφέρονται στο δημιούργημα τους ως «παιδί» τους , ή αναφερόμαστε σε αυτούς ως «γεννήτορες» των έργων τους.Ωστόσο υπάρχει μια άλλη ρίζα που διεκδικεί σθεναρά την ετυμολογία του όρου τέχνη, το ρήμα «Τέμνω», που σημαίνει «κόβω». Προσωπικά βρίσκω πολύ πιο ενδιαφέροντες τους συνειρμούς που μπορεί να προκαλέσει αυτή η λέξη σε σχέση με την έννοια της τέχνης. «Διχάζω», «πληγώνω», «τραυματίζω» από τη μία, αν θέλουμε ν’αντιμετωπίσουμε το φαινόμενο κάπως πιο δραματικά και πάντα υπό το πρίσμα της δημοφιλούς παραδοχής ότι «η ομορφιά είναι που πονάει περισσότερο, όχι η ασχήμια», και από την άλλη «λαξέυω» κι «απαλλάσω από το περιττό», αν θέλουμε να εστιάσουμε περισσότερο στην δημιουργική διαδικασία. Κύριο μέλημα του καλλιτέχνη , νομίζω ήταν πάντα αυτό λοιπόν, να «λαξεύει» και να «κόβει» το περιττό από την πραγματικότητα με τέτοιο τρόπο, ώστε να αναδυκνείεται γυμνή η ουσία της, ή τουλάχιστον μέρος αυτής. Με λίγα λόγια να βάζει μια τάξη στο χάος που μας περιβάλλει, προσδίδοντας σε αυτό ένα νόημα.Οι ήρωες του βιβλίου της Λέττας Βασιλείου, έχουν την τύχη η την ατυχία , να μην ζουν σε ένα χάος όμως, αλλά σε μια φαινομενικά ευνομούμενη πολιτεία που ήδη βασιλεύει η τάξη και η ηθική. Λογικό λοιπόν, σε αυτό το αποστειρωμένο πεδίο το «μικρόβιο» της τέχνης να εκλείπει. Όπως και κάθε λογής μικρόβια άλλωστε, αφού η ουσία «Σοβόφ» η οποία εμποτίζει όλα τα βρώσιμα της φανταστικής αυτής δυστοπίας, κάνει τους ανθρώπους άτρωτους στις ασθένειες, εκτός από την μία και μοναδική, την αρρώστια του τέλους. Όλοι οι πολίτες της χώρας αυτής, που ουσιαστικά διοικείται από την πολυεθνική Σοβόφ, ζουν, εργάζονται και κυρίως καταναλώνουν μέσα σε μια αυστηρά δομημένη κοινωνική ιεραρχία, χωρίς να περιμένουν τίποτα περισσότερο από το θάνατο τους. Δεν ξέρω αν αυτό σας παραπέμπει σε μελίσσι ή σε σφαγείο, ωστόσο το από κάτω κείμενο του «Σοβόφ. Ο κινούμενος ήλιος» μοιάζει να μιλάει για κάτι ακόμα πιο ζοφερό. Την δική μας σημερινή ανθρώπινη πραγματικότητα.Οι λεπτομέρειες με τις οποίες στήνει την παραβολή της η συγγραφέας είναι ευφυείς μέσα στην αμεσότητα τους. Σε μια κοινωνία χοντρών (το «Σοβοφ», που δεν είναι τίποτα άλλο από τον φόβο αντίστροφα, έχει την παρενέργεια να παχαίνει τους καταναλωτές του) μας εισάγει μια λιπόσαρκη ηρωίδα που αναγκάζεται να κυκλοφορεί με προσθετικά αφρολέξ κάτω από τα ρούχα της προκειμένου να περνάει απαρατήρητη. Η αρχή του κακού θα γίνει όταν αποφασίσει να απεκδυθεί το καμουφλάζ της.Το ατομικό υπαρξιακό χάος της που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την ευρυθμία και την λειτουργικότητα της κοινωνίας που την πλαισιώνει, θα βγει στην επιφάνεια και θα γίνει η κινητήριος δύναμη για να συναντήσει κι άλλα «φρικιά» σαν του λόγου της, που πιστεύουν ότι υπάρχει κάτι περισσότερο στη ζωή από την εργασία και την κατανάλωση. Όλοι μαζί θα ανακαλύψουν τότε ένα κρυμμένο θησαυρό από το παρελθόν. Την τέχνη. Κι αυτό θα γίνει αφορμή για μια μικρή επανάσταση, που, ποιος ξέρει, στην συνέχεια που έπεται στην τριλογία μπορεί να γίνει μεγαλύτερη...Ξεκινώντας από την κλασσική φόρμουλα, που διέπει τα περισσότερα νεανικά, δυστοπικά μυθιστορήματα της ξένης λογοτεχνίας, η Λέττα Βασιλείου καταφέρνει να ξεφύγει από αυτήν πλάθοντας μια ακόμα πιο «διανοούμενη» , αλλά διόλου διανοουμενίστικη εκδοχή τους. Οι μάχες εδώ δεν δίνονται με όπλα αλλά με πινέλα, μπογιές, βιβλία και χορδές κιθάρας. Ειδικά οι τελευταίες αποδεικνύονται ιδιαίτερα αποτελεσματικές σε μια εξαιρετική σκηνή κορύφωσης που βρίθει συμβολισμών.Με ατού της τους κινηματογραφικούς ρυθμούς και τις ακόμα κινηματογραφικότερες εικόνες που πλάθει, η συγγραφέας μας αφηγείται με γλώσσα, κατά τόπους κοφτή αλλά συχνότερα εντόνως λυρική, μια στη βάση της βίαιη και ανήσυχη ιστορία ενηλικίωσης, γεμάτη εύστοχες και ευπρόσδεκτες αναφορές σε κλασσικά έργα της μουσικής της ζωγραφικής και της λογοτεχνίας. Έτσι παραδίδει τελικά και η ιδια ένα κομψοτέχνημα του είδους, που την ίδια στιγμή που σε αφυπνίζει και σε φέρνει αντιμέτωπο με πολύ υπαρκτούς τρόμους της σύχγρονης πραγματικότητας, την ίδια στιγμή παραμένει στο πυρήνα του αβίαστα τρυφερό, αισιόδοξο και συγκινητικό.

  • Αλέξανδρος Σάουκ
    2019-04-05 02:08

    Τις τελευταίες μέρες βασανίζομαι προσπαθώντας να καταλάβω τελικά τι πάει να πει τέχνη.Με το που ακούω τη λέξη, αμέσως έρχονται στο μυαλό μου άπειρες σκέψεις για την ερμηνεία της.Σοβόφ, λοιπόν. Ένα βιβλίο που μετέτρεψε την αντίδραση των άπειρων λέξεων σε αντίδραση μίας μόνο λέξης. Ένα βιβλίο που με ταξίδεψε σε έναν άλλο κόσμο. Κόσμο, τονίζω. Η κοινωνία αυτού του κόσμου μοιάζει υπερβολικά με την δική μας. Διαβάζοντας το βιβλίο απέκτησα ένα ισχυρό κίνητρο. Ένα «θέλω» που ήταν βαθιά ριζωμένο μέσα μου, βγήκε ξαφνικά στην επιφάνεια και είναι το μόνο πράγμα που σκέφτομαι τελευταία. Αλλαγή. Αυτή είναι η λέξη. Λέττα Βασιλείου, σε ευχαριστώ για αυτό το υπέροχο βιβλίο.

  • Antonis Karas
    2019-04-07 23:22

    Ένα αριστοτεχνικά γραμμένο μυθιστόρημα fantasy / πολιτικής φαντασίας, με εξαιρετική πλοκή και άρτια δουλεμένους χαρακτήρες.Το αφηγηματικό τρυκ της συγγραφέως (το πρώτο πρόσωπο εναλλάσσεται με το τρίτο πρόσωπο) εξασφαλίζει την ποικιλία και βοηθά τον αναγνώστη να αποκτά εικόνα σε διαφορετικές οπτικές γωνίες (του "ουδέτερου αφηγητή" και του "κεντρικού ήρωα").Η θεματολογία πάντοτε επίκαιρη και εφιαλτική: η ζωή σε ένα καθεστώς "απόλυτης τάξης και σειράς". Διαφέρει από άλλα βιβλία με παρόμοια θεματολογία καθώς οι κάτοικοι αυτού του καθεστώτος έχουν χάσει την πρόσβαση στην τέχνη. Σε οποιαδήποτε μορφή τέχνης.Και όταν ξαναβρίσκουν την πρόσβαση στην τέχνη του χορού, της μουσικής και της αφήγησης μέσα από τρεις ανατρεπτικούς και έγκλειστους χαρακτήρες, τότε είναι που ξεκινά η ανατροπή.Το βιβλίο, αν και άνετα στέκεται και μόνο του, είναι το πρώτο από μία τριλογία. Αναμένουμε με ενδιαφέρον τη συνέχεια.

  • Antonios Ktenas
    2019-04-11 03:10

    Ένα εξαιρετικό βιβλίο οφείλω να πω με ιδιαίτερη πλοκή και βαθύ νόημα!Χίλια Μπράβο στην Λέττα Βασιλείου, περιμένω το δεύτερο στην σειρά!

  • Χρήστος Νικολαϊδης
    2019-03-29 23:56

    Έχω διαβάσει εκατοντάδες βιβλία αυτού του είδους και με το χέρι στην καρδιά μπορώ να πω ότι το έργο αυτό είναι αριστούργημα. Αν η συγγραφέας ζούσε στις ΗΠΑ, το βιβλίο αυτό θα είχε γίνει ήδη ταινία.Πολλά είναι τα βασικά σημεία που με ενθουσίασαν. Για ποιο να πρωτομιλήσω: α) η ηθογραφία; Τέλεια. Ξεχωριστοί χαρακτήρες, φυσιολογικοί, ανθρώπινοι, χωρίς "τρελά χαρακτηριστικά" που κλωτσάνε τη νοημοσύνη του αναγνώστη. Θα μπορούσαν να είναι εσείς, εγώ, ο γείτονας.... β) οι περιγραφές; Μπράβο στη Λέττα Βασιλείου που δεν πέφτει στην παγίδα "λεπτομερείς περιγραφές για να γεμίσω σελίδες". Το φοβήθηκα αυτό να σας πω την αλήθεια όταν είδα πως το βιβλίο ήταν παχύ. Ωχ, είπα, γυναίκα συγγραφέας και παχύ βιβλίο; Θα περιγράφει για 2 κεφάλαια πως ήταν οι κουρτίνες στο δωμάτιο που πέρασε για μια στιγμή ο ήρωας... όπως κάνουν όλες δηλαδή. Όλες; Όχι η κα Βασιλείου. Με το ΣΟΦΟΒ ένιωσα σα να βρίσκομαι μέσα στο βιβλίο, μαζί με τους πρωταγωνιστές. Αρκεί ένα "στον διάδρομο του ιδρύματος με την Η υπόθεση διαδραματίζεται σε μια δυστοπία. Σε ένα εφιαλτικό μέλλον που η κοινωνία ελέγχεται χάρη στον φόβο. Κυριολεκτικά. Ακόμα και στα τρόφιμα περιέχεται μια ουσία που τους προκαλεί φόβο. Έτσι όλοι είναι "ρομποτάκια" αμίλητα - ακίνητα στην εξουσία. Και όπως όλες οι ιστορίες απ' αρχής της ανθρωπότητας αρχίζει ως εξής: όλος ο κόσμος ήταν έτσι μέχρι που κάποια στιγμή...Νομίζω ότι είναι η καλύτερη κριτική που έχω γράψει ποτέ για βιβλίο. Πρόκειται πραγματικά για αριστούργημα. Χάνετε, αν δεν το διαβάσετε.Χρήστος Νικολαΐδης

  • Elli Tsaitouridou
    2019-04-13 01:19

    Υποκλείνομαι στην συλήψη της ιδέας... η πλοκή σε κρατάει μέχρι την τελευταία σελίδα και περιμένεις το επόμενο ... θα εκδοθει σύντομα... ελπίζω!!!!

  • Χρήστος Αναστασόπουλος
    2019-04-05 22:03

    Δυστυχώς δεν έχει 55 αστέρια να του βάλω... Δυστυχώς τελείωσε... Ναι, μπορώ πλέον να γράψω και να πω με βεβαιότητα πως είναι ένα από τα καλύτερα (σημαντικότερα) βιβλία που έχω διαβάσει ποτέ. Η ιστορία είναι τέτοια που θα ζήλευε κάθε συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας και όχι μόνο. Ο Όργουελ είμαι σίγουρος πως θα ήταν απίστευτα περήφανος που κυκλοφορεί τέτοιο έργο στον κόσμο. Η γραφή είναι απλά μαγική, τις περισσότερες φορές φιλοσοφική, ενώ οι εικόνες που περιγράφει η συγγραφέας είναι συγκλονιστικές. Είναι ένα βιβλίο που ενώ ήθελα να διαβάσω μονορούφι, σε μια μέρα (έχω την ικανότητα αυτή), το πήγα όσο πιο αργά γίνεται για να μη χάσω τίποτα. Σοβοφ, ανάποδα ο φόβος. Μια, όχι και τόσο μελλοντική κοινωνία, όπου ο φόβος – σοβοφ έχει εισχωρήσει σε όλους εκτός από… Εξαιρετικό!!!

  • Ανδρέας Συρίγος
    2019-04-02 00:58

    "Μεστό, επιστημονική φαντασία αλλά και γλαφυρή μεταφορική περιγραφή μια σύγχρονης πραγματικότητας που πολλοί βιώνουμε ως κοινωνία φόβου σε όλα τα επίπεδα.Η πολυεπίπεδη προσέγγιση της συγγραφέως ιδεών και αξιών λησμονημένων στις μέρες μας, αλλά βαθύτατα διαχρονικών, κάνει το βιβλίο αυτό να ξεχωρίζει, αναζωπυρώνοντας άθελά του, ή ηθελημένα, την "επανάσταση".Αυτή που διέπει τα όνειρα και τις προσδοκίες του καθενός ,αυτή που μπορεί μέσω της τέχνης να αλλάξει σιγά σιγά τον κόσμο. Και διαβάζοντας το βιβλίο βγαίνεις κι εσύ πιο δυνατός , όπως η Λεόνα η άφοβη."

  • Ευθυμία Δεσποτάκη
    2019-04-20 01:14

    Είμαι πλέον σίγουρη, μετά από μόλις δύο βιβλία, ότι μπορώ να ξεχωρίσω το ιδιαίτερο στυλ της Βασιλείου. Δεν είναι ο τρόπος που χρησιμοποιεί τις λέξεις που ορίζει το στυλ αυτό, όχι. Ο τρόπος που χρησιμοποιεί τις λέξεις είναι απλός, ξεκάθαρος, οριακά λυρικός κάποιες φορές, σε καμία περίπτωση μπαρόκ. Αυτό που κάνει τα κείμενά της αναγνωρίσιμα όμως είναι η λογική τους, η ψυχή τους. Στο πιο μαύρο σκοτάδι, ξέρεις ότι οι ήρωές της, ακόμα κι αν απελπιστούν, δε θα πάψουν ν' αγωνίζονται. Πολλές φορές (όπως στις γοητευτικά παραμυθένιες 7 καρδιές ) οι ήρωές της έχουν ν' αντιπαλέψουν μόνο τον εαυτό τους. Άλλες ένα σάπιο σύστημα -και κάπου δε σε απασχολεί κιόλας να είναι στέρεα δομημένη η ιδέα του συστήματος αυτού, εξ ου και χάνει το ένα αστεράκι. Αλλά δεν σταματούν να παλεύουν.

  • Λέττα Βασιλείου
    2019-04-02 02:17